Woedend worden door het geluid van iemand die eet, hoest of slikt de aandoening heet misofonie. Met hulp van therapie is er iets aan te doen. ”Ik kon soms iemand wel een knal voor z’n kop geven om het geluid te stoppen”, zegt misofoniepatiënt Tineke Winterberg (52). Nu gaan er dagen voorbij dat ze er nauwelijks last van heeft, schrijft RTL Nieuws.
Deze week promoveert psychiater Arjan Schröder aan de Universiteit van Amsterdam als eerste in de wereld op de aandoening. Hij toonde met scans aan dat hersenen van patiënten anders reageren en geeft verschillende opties voor behandeling. Hij is psychiater en onderzoeker bij het AMC.
Eet- en drinkgeluiden
Daar werd ook Tineke (foto) behandeld. Zij kwam er achter dat ze aan misofonie leed toen ze in 2013 een artikel over de aandoening las in het tijdschrift Psychologie Magazine. ”Ik las het en dacht: dit gaat helemaal over mij.”
Tineke had al sinds haar puberteit problemen met eet- en drinkgeluiden van anderen. ”Alles wat rond de mond gebeurt: slikken, het afbijten van iets hards, kauwen, hoesten, als iemand slist. Je hebt ook echt een hyperfocus, je aandacht richt zich er extreem op. Hoor ik dat nou goed? En dan ontstaat die woede en ga je er nog meer op letten. Je gaat er ook naar kijken, bijvoorbeeld naar etende mensen. Terwijl je dat natuurlijk niet moet doen.”
Keurig etende mensen
Tineke benadrukt dat het geen lichte irritatie is bij mensen met misofonie, maar juist grote woede. ”Ik vind het ook een nare reactie. Maar het wekt zo’n agressie op. Je wilt iemand een knal voor z’n kop geven omdat het geluid moet stoppen. Je betrapt jezelf op moordlustige gedachten. En ik zie mezelf niet echt als een moordlustig type”, lacht ze.
”Ik weet ook donders goed dat die reactie buiten proportie is. Natuurlijk is er weleens iemand die onfatsoenlijk eet, maar over het algemeen eten de meeste mensen keurig. Ik wist ook wel mijn reactie niet normaal is. Het is doodvermoeiend.”
Want Tineke was steeds bezig om die woede te onderdrukken. Door de aandoening ging ze daarom dan ook sociale dingen vermijden, zoals etentjes. Ze besloot in therapie te gaan bij het AMC, waar de behandeling onder psychiatrie valt.
Aandacht verleggen
In de therapie leerde ze met haar aandoening om te gaan. ”Je krijgt vooral inzicht in wat met je gebeurt als je wordt getriggerd. Waar zit je eigen invloed, en hoe kun je je gedrag veranderen zodat je het in elk geval niet erger maakt? Dat kun je bijvoorbeeld doen door je aandacht te verleggen op het moment dat je geluiden hoort waar je niet tegen kunt. Dit vergt wel heel veel training. Na de therapie moet je ook vooral doorgaan met de technieken die je hebt geleerd.”
Ook leerde ze in de therapie de negatieve associaties met de geluiden te veranderen. ”Met behulp van de computer koppel je twee geluiden aan elkaar, een triggergeluid en een positief geluid dat daar erg op lijkt. Bijvoorbeeld: het eten van een appel lijkt erg op voetstappen in de modder of sneeuw. Door deze geluiden te mixen raakt je brein een beetje in de war en reageert het minder snel zoals het gewend was, namelijk met die woede, haat of walging.”
Minder verstoring
Een andere manier om je misofonie te verminderen, is meer te ontspannen. Dat wordt bij de therapie benadrukt. ”Ik heb me daarna ook nog verdiept in mindfulness. Met behulp daarvan, en mediteren, leer ik me ontspannen. Dankzij meditatie kreeg ik meer grip op mijn aandacht en leerde ik ook dingen meer te accepteren.”
Bij Tineke is de misofonie nooit helemaal verdwenen. ”Het is wat meer beheersbaar geworden. Ik heb het meer onder controle. Het is een groot verschil in mijn dagelijks leven. Ik word minder heftig getriggerd. Hoewel ik het nog steeds heb, verstoort het mijn leven niet meer zo erg. Er gaan zelfs weleens dagen voorbij dat ik er nauwelijks last van heb.”
Vond je dit interessant? Misschien is een abonnement op het gratis maandelijkse e-magazine dan iets voor jou! Abonneren kan direct via het inschrijffomulier, of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines
