Je zou het bijna vergeten, maar er gebeurt méér in de wereld dan corona alleen. En net als onze overheid en de meeste bedrijven proberen ook wij de oude draad weer op te pakken. Zij het dat de term ‘corona’ regelmatig zal terugkeren in onze artikelen.
Jose Hoekstra had de indruk dat mensen zich in gespecialiseerde traumacentra beter gehoord voelen dan in de ‘gewone’ ggz. Dat maakte haar nieuwsgierig. Ze zocht contact met Ellen Klaassens, Klinisch psycholoog bij Arq Centrum’45, en sprak met haar in ’Je moet niet bang zijn om door te vragen’ over de hindernissen en uitdagingen bij het behandelen van trauma. En uiteraard kwamen ook de problemen rond corona aan de orde. Ook bij Arq Centrum ’45 loopt het aantal aanmeldingen terug, ook daar wordt veel gewerkt met beeldbellen. Maar, zegt Ellen Klaassens: “Voor onze klinische patiënten is gebleken dat traumagerichte behandeling eigenlijk toch alleen maar in de kliniek kan.”
Ook voor Stanley had de corona-crisis impact. Stanley is al sinds 1964 opgenomen in een psychiatrische instelling en hij maakt zich zorgen dat het tussen hem en mij Weert niet goed zit. Weert is één van zijn weinige contacten buiten de instelling, Stanley is even vergeten dat Weert hem vanwege de corona-crisis niet kan bezoeken. ‘Met mij is alles goed’ is een bijzonder portret van een man die vrijwel zijn hele leven in een psychiatrische setting heeft gewoond.
De Wet verplichte ggz is nu ruim vijf maanden van kracht. Eerder lieten we onder andere de crisisdiensten aan het woord, de familie en de advocatuur. Deze keer is het de beurt aan de politie. In ‘Als politie halen wij de angel eruit, daarna is de zorg aan zet’ interviewt Koosje de Beer Alwin Vissink, die binnen het Basisteam Gooi en Vechtstreek-Zuid van de politie verantwoordelijk is voor de portefeuille ‘Verwarde personen’.
Na de zomervakantie komen degenen aan het woord die als patiënt met de Wvggz te maken hebben gehad.
Johan Atsma las het boek ‘Laat me toch niet gek zijn, verhaal van een rafelende geest’, van A.K. Benjamin. “Enig in zijn soort, start Johan zijn recensie om te eindigen met ‘Fascinerend’. Al moest hij zich af en toe ook wel even door de ingewikkelde zinnen heen worstelen, vertelde hij in vertrouwen.
Niet onbelangrijk: het septembernummer willen wij als gewoonlijk vullen met verhalen van onze lezers. Vaste lezers weten hoe het werkt: een verhaal van maximaal 500 woorden, inzenden vóór 19 augustus, en liever verhalen dan theorieën of aanklachten. Lees hier de voorwaarden.
Als gebruikelijk sluit Gisele Vranckx maandelijks af met een gedicht. Na een periode van angst en onzekerheid, dat bleek ook uit haar gedichten, lijkt het tij voor haar gekeerd. Het gedicht ’Samen’ is in jubelstemming. De laatste regel luidt “Hoe echt vrij wij tezamen werkelijk zijn”.
Het lijkt me een mooie titel voor deze nieuwsbrief.
Willem Gotink
Hoofdredacteur GGZ Totaal
