Ook de vierde en laatste nieuwsbrief van deze zomervakantie publiceren we voor een gedeelte artikelen die eerder zijn gepubliceerd, maar door de corona-crisis in het gedrang kwamen. Terwijl we normaal in de zomer stilliggen, maken we nu dus een inhaalslag. Dat levert de paradox op, dat deze ‘zomermagazines’ verschijnen dankzij de corona, maar dat corona zelf nauwelijks aan de orde komt.
Dat zal in de komende manden wel veranderen, want, zoals een lezer opmerkte: “Heel goed dat we met zijn allen gaan proberen ons leven van vóór de coronalockdown weer zoveel mogelijk op te pakken. Echter, als ik alle berichten uit de media in mijn ’glazen bol’ stop, dan wijzen ’alle tekenen des tijds’ maar één kant op: we gaan ongetwijfeld weer méér met ziekte en dood geconfronteerd worden dan ons lief is. We hebben weer allemaal met zijn allen existentialistische bijstand nodig (…).”
Ik vrees dat deze lezer gelijk gaat krijgen.
Hoe het zij, het volgende magazine (14 september) zal gevuld zijn met de verhalen van onze lezers. Er kwamen een fors aantal inzendingen binnen op onze verhalenwedstrijd, 26 daarvan kwamen op de longlist die naar de jury is gestuurd. 7 september stelt die jury een shortlist samen van 10 tot 12 verhalen, die allemaal gepubliceerd zullen worden. Diezelfde dag worden ook de drie winnaars gekozen. Nog even afwachten voor de inzenders dus.
De ervaringsdeskundige is tegenwoordig in vrijwel elke Ggz-instelling aanwezig is, maar het vak is nog lang niet uitgekristalliseerd, dat is helder. Alie Weerman en Beverly Rose, beiden werkzaam op Hogeschool Windesheim, hopen “dat ervaringskennis als derde bron van kennis (naast wetenschappelijke kennis en praktisch professionele kennis), wordt opgenomen in het beleid, dat goede zorg niet kan zonder ervaringskennis. En dat de inzet daarvan in verschillende rollen wordt uitgewerkt, niet alleen in de rol van ervaringsdeskundige, maar ook als complementaire kennis.”
In ‘‘Dit is onze kans om ons te laten zien als ervaringsdeskundigen’’ vertellen zij er over, en ook over het congres, dat door de corona-crisis werd uitgesteld.
Wie bepaald eigenlijk al die zinnige en minder zinnige regels in de ggz? Uiteindelijk is de Minister (of de Staatssecretaris) natuurlijk de eindverantwoordelijke. Zij hebben weer veel zaken gedelegeerd aan de zorgverzekeraars, die dan ook van veel de schuld krijgen. Maar is dat terecht? In ’Wie is de baas van de ggz?’ vroeg ondergetekende zich af of ’de ggz’ niet een beetje meer naar zichzelf moet kijken.
Johan Atsma recenseerde ‘Over normaliteit en andere afwijkingen’, het boek van Paul Verhaeghe. Eigenlijk is het geen boek, gezien de inhoud en het aantal pagina’s. Verhaeghe spreekt zelf van een pamflet, waarin hij de vraag ‘Kunnen we ons nog normaal wanen zonder diagnose?’ probeert te beantwoorden. Atsma vindt het wel een aanrader, dat pamflet.
Tenslotte nog twee vertalingen van buitenlandse onderzoeken. Uit een reeks metastudies die door een taskforce van de American Psychological Association (APA) is uitgevoerd blijkt nog maar eens het belang van een goede therapeutische relatie. Niks nieuws onder de zon, natuurlijk, maar goed om het nog eens wetenschappelijk te bevestigen.
Ook niet helemaal nieuw: Yoga als middel om angststoornissen te verhelpen. Yoga blijkt effectief, maar op de lange termijn blijkt cognitieve gedragstherapie toch effectiever. Lees het hoe en waarom in ’Yoga helpt bij een angststoornis, maar is minder effectief dan CGT’.
Willem Gotink
Hoofdredacteur GGZ Totaal
