Een gedicht van Gisele Vranckx
Ik geloof in het woord van de taal
die wij samen ontdekken, ontrafelen
en losweken om elkaar te verstaan
In de zin die ontstaat met
onze neus dezelfde richting
zonder enige verplichting
Spontaan ontstaan in de bezieling
Van wie wij worden in een proces
Van lerend naar groeiend
Ontdekkend hoe klein en tevens groot
onze binnenwereld is verrijkt
met dat wat we elkaar geven
En dit alles in een ruimte waar
Waardes vrij fladderen
om te aarden in ons zijn
Ik geloof in dat woord waarin
we, gelijk aan elkaar, verbondenheid
ervaren om nooit te vergeten
In de hectiek van de dag
Sta ik stil bij dat woord
Wat mij hoop geeft
(C) Gisele Vranckx
