Vrouwen krijgen minder snel de diagnose autisme, omdat ze beter zijn in het camoufleren van hun gedrag dan mannen, waarschuwen onderzoekers.
Volgens de Engelse National Autistic Society heeft ongeveer één op de 100 mensen het autismespectrum en zijn er ongeveer 700.000 autistische volwassenen en kinderen in het Verenigd Koninkrijk (in Nederland zou het dan om 170.000 gaan. Red.). De diagnose wordt veel vaker gesteld, en op jongere leeftijd, bij mannen dan bij vrouwen, in een verhouding van ongeveer vier mannen per vrouw.
Een nieuwe studie van drie Engels universiteiten heeft verder inzicht gegeven hoe makkelijk vrouwen hun autistische eigenschappen verbergen - de onderzoekers spreken van ’camoufleren’ - om erbij te horen, een gedrag waardoor ze niet de juiste diagnose krijgen en daarmee niet de hulp krijgen die ze nodig hebben. Bij een test van sociaal wederkerig gedrag - waaronder een reeks gedragingen zoals om de beurt het initiatief van iemand anders volgen en flexibel zijn - vertoonden vrouwen met autisme een meer geavanceerde sociale presentatie dan mannen, ondanks dat beide geslachten vergelijkbare niveaus van autistische eigenschappen hadden.
Dr. Henry Wood-Downie, mede-onderzoeker aan de Southampton Education School, vermoedt dat een beter bewustzijn van camouflage-gedrag zou kunnen leiden tot meer steun voor degenen die nu tussen wal en schip vallen. In een commentaar op het onderzoek, gepubliceerd in de Journal of Autism and Developmental Disorders, suggereerde Wood-Downie: ”We moeten ons in het algemeen meer bewust worden van dat camoufleren. Dat wil zeggen, opleiden van schoolpersoneel, huisartsen en andere beoefenaars omdat, zoals de zaken er nu voorstaan. veel vrouwen met autisme onder de radar blijven. We willen dit bewustzijn vergroten zodat meisjes die het nodig hebben in een zo vroeg mogelijk stadium toegang kunnen krijgen tot ondersteuning. Vroegtijdige interventie is meestal de sleutel tot positieve resultaten.”
Enkele van de typerende gedragingen van kinderen met autisme zijn onder meer niet op hun naam reageren, oogcontact vermijden, bepaalde zinnen herhalen, moeite hebben om te begrijpen wat anderen denken en voelen, strikte routines aannemen en ook repetitieve bewegingen maken, zoals fladderende handen, tikjes vingers of het lichaam schommelen.
Autisme wordt ook geassocieerd met een aantal sterke eigenschappen, waaronder aandacht voor detail, logisch denken en een uitstekend geheugen hebben voor onderwerpen die van belang zijn. Over het algemeen zijn autistische meisjes misschien rustiger, verbergen ze hun gevoelens en lijken ze beter te kunnen omgaan met sociale situaties, wat betekent dat ze mogelijk niet het stereotype gedrag vertonen dat met autisme gepaard gaat. Onderzoek suggereert dat dit gedrag mogelijk een weerspiegeling is van camouflagestrategieën - strategieën die in sociale interactie worden gebruikt om minder autistisch over te komen.
Het onderzoek
Bij het onderzoek was een groep van 84 deelnemers betrokken, in de leeftijd van 8-14 jaar, met autistische en niet-autistische mannelijke en vrouwelijke kinderen en adolescenten. Cruciaal was dat sommige van de autistische deelnemers hoog scoorden op autistische eigenschappen, en waar er bezorgdheid was geuit door scholen en / of ouders, maar die niet echt een formele diagnose van autisme hadden. Om camouflerend gedrag te meten, namen de deelnemers deel aan een interactieve tekentaak, waarbij een onderzoeker en een jongere om de beurt een tekening maakten, zoals een huis, te beginnen met een simpele lijn.
Wood-Downie: ”Wat je probeert te zien, is of het kind met je kan werken om een gezamenlijke tekening te maken, om voort te bouwen op de geleidelijke stappen die je beiden hebt ingevoerd. Je kan de tekening bijvoorbeeld veranderen en kijken of het kind (of de adolescent) flexibel met je mee kan gaan, iets waarvan wordt gedacht dat het moeilijk is voor veel kinderen met autisme. ”
Wederzijdse gedragsinspanningen werden beloond met punten, bijvoorbeeld als het kind of de adolescent een zinvolle bijdrage leverde aan de tekening of het papier terug over het bureau schoof nadat hun beurt was afgelopen.
Bij de vrouwelijke deelnemers hadden autistische en niet-autistische kinderen en adolescenten bijna identieke scores. Maar niet-autistische mannelijke kinderen en adolescenten behaalden veel hogere sociale wederkerigheidsscores dan niet-autistische mannen.
Waarom is het zo belangrijk dat professionals dit camouflagegedrag herkennen?
Wood-Downie: ”Over het algemeen is vroege interventie een goede zaak, en latere interventie wordt meestal geassocieerd met slechtere ontwikkelingsresultaten. Als vrouwelijke individuen het moeilijk hebben, is het het beste om dit eerder te herkennen zodat de juiste ondersteuning kan worden geboden aan degenen die het nodig hebben. In feite suggereert onderzoek dat autisme bij vrouwen pas wordt opgepikt zodra er een crisisis. Dat wil zeggen dat ze pas een diagnose van autisme krijgen als ze zijn doorverwezen naar andere GGZ-diensten voor zaken als depressie, angst en eetstoornissen. ”
Andere onderzoeken hebben aangetoond dat sommige autistische mannen camoufleren, en dus lopen deze personen ook risico op soortgelijke psychische problemen. Mede-onderzoeker Julie Hadwin stelt dat ”camoufleren op zich iets is dat tot moeilijkheden kan leiden.” ”Het is een stressvolle, moeizame aangelegenheid. Meisjes beschrijven camoufleren als iets dat ze constant niet hoeven te zijn. En dat is natuurlijk heel moeilijk om vol te houden.”
”Vrouwen kunnen een identiteitscrisis hebben, omdat ze proberen niet zichzelf te zijn, terwijl ze tegelijkertijd camouflerende strategieën toepassen die veel energie kosten, waardoor er weinig overblijft voor andere dingen, zoals schoolwerk doen. . ”
”Dit alles”, zegt Wood-Downie, ”kan erop wijzen dat we de marges wellicht moeten verschuiven voor geslacht als het gaat om het diagnosticeren van autisme. Maar Wood-Downie wijst er ook snel op dat de maatschappelijke benadering van autisme nooit eenrichtingsverkeer mag zijn. Hij legt uit: ”De focus zou niet alleen op autistische mensen moeten liggen. Als de samenleving als geheel de sociale verschillen die autistische individuen vaak vertonen meer zou accepteren, zouden ze misschien minder behoefte voelen om te proberen en te camoufleren. Dat is iets waar ik echt voor pleit. Er is ook zoiets als het ’dubbele empathieprobleem’.
In het verleden gingen mensen, inclusief onderzoekers, er vaak van uit dat het het probleem van autistische individuen is om anderen te begrijpen. Maar eigenlijk gaat het in beide richtingen. Niet-autistische mensen hebben moeite om autistische mensen te begrijpen, terwijl autistische mensen moeite hebben om neurotypische mensen te begrijpen. een dubbel onbegrip dat tot moeilijkheden leidt.”
Bron: Journal of Autism and Developmental Disorders
-----------------------------------------------------------------------
Vind je dit interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! GGZ Totaal verschijnt tweemaal per maand en behandelt onderwerpen over alles wat met de ggz te maken heeft, onafhankelijk en niet vooringenomen.
Abonneren kan direct via het inschrijffomulier, Opgeven van je mailadres is voldoende.
Of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines.
