De GGZ Totaal van 8 februari 2021
Terwijl er gaandeweg hoop gloort voor een einde aan de coronacrisis, ligt Nederland opnieuw stil, ditmaal door sneeuwval, wind en vorst. De sneeuw en de vrieskou betekenen voor de één mooie plaatjes en winterpret, voor de ander niet kunnen werken of nog méér opgesloten dan je al zat. Het Covid-virus deed iets soortgelijks: grote problemen voor veel mensen, voor een minderheid een weldadige rust door het wegvallen van alle verplichtingen. Blijkbaar is het allemaal niet zo zwart-wit.
Dat geldt ook voor de meeste zaken in de ggz: het heeft zijn goede en slechte kanten. Stijn Ekkers tekende een aantal reacties op over de biologische psychiatrie en legde die naast het ‘Leerboek Neurowetenschappen voor de klinische psychiatrie’. Waar de kritiek op het neurowetenschappelijke model de laatste jaren aanzwelt, lijkt het nu steeds meer verweven te raken met het psychosociale model. “Hoe psychosociaal zijn de neurowetenschappen?” vraagt Stijn zich af in ‘Synaptische plasticiteit, adulte neurogenese en tyrosinekinase’.
In ‘Psychotherapie en de mythe van de vooruitgang’ valt Bert Vendrik binnen vanuit een heel andere invalshoek. “Dat de effectiviteit van de ggz gemíddeld genomen niet als ‘klein of ‘groot’, maar als ‘matig’ scoort, dat moge genoegzaam bekend zijn,“ schrijft hij. “Interessant is dat wij die realiteit ontkennen, dat wij óvermatig geloven in de werkzaamheid van psychologische behandeling en psychotherapie.” Hij breekt daarmee een lans voor reële verwachtingen: psychotherapie heeft wel degelijk zin, maar is niet zaligmakend.
Dat psychotherapie niet zaligmakend is, ontdekte ook Kim de Lange. Op haar 39-ste stevende ze af op een flinke burn-out. Het traject waarin ze vervolgens terecht kwam leidde in eerste instantie vooral tot verbazing en pas in tweede (of vierde) instantie tot herstel. Het leidde ook tot de uitgave van ‘Anders neem je toch gewoon een goed boek’. In ‘Het wordt geen quick fix’ vertelt ze over het moeizame geshop van hulpverlener naar hulpverlener.
Natuurlijk zijn er ook onze vaste rubrieken. Niki Stoker interviewt in haar maandelijkse interview ‘Wat slik jij’ Marco de Winter, vroeger schizofreen, nu een stabiele man. Marco is naast ervaringsdeskundige verwoed rapper, zijn muziek is te vonden op Spotify: zoek naar MC Rammeo.
Johan Atsma recenseerde ‘De Engelen van Elisabeth’ van Els Florijn en raakte niet enthousiast. Johan: “Het thema van de hallucinaties (‘de engelen’) speelt op de achtergrond mee en wordt niet heel erg uitgewerkt, daar waar het christelijk geloof wel degelijk een rol speelt in het verhaal. Dat enigma sluimert en stimuleert juist wel tot invoelen maar dat is te weinig om het schrijnende verhaal binnen te laten komen.”
Gisele Vranckx tenslotte, sluit het magazine af met haar maandelijkse gedicht. ’Als dat mag’ eindigt met: “laat mij je lezen, elke dag wil ik je, eeuwig verbonden herlezen. Als dat mag.”
Daar ga ik verder niets aan toevoegen.
Sinds enkele weken voegen we in de nieuwsbrief het belangrijkste nieuws van de afgelopen twee weken toe. We zijn benieuwd of onze lezers dat een toevoeging vinden. Het zijn:
* Alliantie wil meer aandacht voor sekse- en genderdiversiteit in de ggz.
* Mensen met grote psychische problemen mogen toch naar buiten tijdens avondklok
* Signalen van dementie worden bij migranten vaak (te) laat herkend
* ’Homogenezingstherapie’ zal binnenkort verboden zijn
* Partijen ondertekenen Landelijke Agenda Suïcidepreventie 2021-2025
* ’Minder depressies door meer bomen op straat’
* Ondanks coronamaatrgelen nam aantal zelfdodingen in 2020 af
Tot slot, voor wie het kan gebruiken, hulplijnen voor (psychische) problemen ten tijde van corona.
