De GGZ Totaal van 11 april
Dat de wachtlijsten in de ggz lang zijn, zal weinigen zijn ontgaan. Variërend van enkele weken tot ruim een jaar moeten mensen die hulp zoeken voor een psychisch probleem wachten op een plek. Voor één groep is het nog iets erger: ze kómen niet eens op een wachtlijst. We hebben er vaker over geschreven: meestal gaat het om mensen met méér dan één probleem, waardoor ze tussen de organisatorische wal en het schip vallen. Denk aan combinaties als verslaving en persoonlijkheidsproblematiek, crisisgevoeligheid en anorexia, de noodzaak van een specifieke behandeling en de verkeerde verzekeraar.
Om dat probleem op te lossen is er vanaf 1 mei de Regionale Doorzettingsmacht, een nieuw escalatiemodel. De Regionale Doorzettingsmacht dwingt partijen een oplossing te vinden. Doen zij dit niet, dan hakt in het uiterste geval de minister voor Langdurige Zorg en Sport de knoop door.
Koosje de Beer schrijft er over in ’Mensen kunnen er nu altijd iemand op aanspreken als zij geen zorg krijgen’: Regionale Doorzettingsmacht laatste reddingsboei voor wie tussen wal en schip valt.
’Betere en effectievere behandeling, maar aantal depressies vermindert niet’
De (on-)mogelijkheden om depressie te voorkomen
Een bijzonder fenomeen, dat escaleren. We hebben (niet alleen) in de gezondheidszorg de neiging pas in te grijpen als het uit de hand loopt. In de ggz, maar ook in de somatiek. We zouden miljarden op zorgkosten kunnen besparen als we alles op alles zetten om preventief in te grijpen, maar we wachten liever tot zich een aandoening openbaart. Pillen, operaties, therapieën, het lijkt allemaal de voorkeur te hebben boven vroegtijdig ingrijpen. Als maatschappij laten we het escaleren. Stijn Ekkers zoekt in twee artikelen uit hoe dat zit voor depressies.
Lees meer...
Ongeveer acht maanden geleden ging Niki Stoker met haar 83-jarige moeder voor de eerste keer naar haar huisarts voor hulp. Diee vergeet meer en meer en is het eigenlijk allemaal helemaal zat. Haar ouder worden wordt een ondraagbaar pad. Niki vertelt er over in ’Oude soepkip’, een koosnaampje.
Lees meer...
Wie is hier nou verward? Tien misvattingen over hersenen en gedrag.
Johan Atsma recenseert het boek van André Aleman en is gematigd enthousiast: ”Als je gesteld bent op vele weetjes dan kun je met dit boekje in je broekzak mooi aan de slag met het nuanceren van vele keukentafel gesprekken. Er is veel technisch wetenschappelijke informatie, die niet echt verrassend is, geheel gericht op de hersenen. Er had meer ingezeten.”
Lees meer...
Ontroostbaar
Gisele Vranckx na het overlijden van iemand die ze goed kende:
Mijn voeten wegen zwaarder / Mijn hoofd is volgeboekt / Mijn wezen is ontroostbaar / Die jou in mij nog zoekt.
Lees meer...
Verder in dit magazine:
* Over alexithymie, autisme en het moeilijk herkennen van emoties
* Implementatietraject voor herdiagnostiek bij patiënten met ernstige psychische aandoeningen
* Veel kinderen met autisme hadden door coronamaatregelen minder problemen
* Lachgasverslaving is serieus probleem geworden
* Minister: meldingen verwarde personen zegt weinig over aard of omvang
* Langdurige rouw en ’zelfbeschadiging zonder suïcidaliteit’ toegevoegd aan DSM-5
* Handreiking voor het herkennen van een ‘pro-ana coach’
* Jim van Os over het ‘wicked problem’ van de ggz
* Rechter beëindigt opname in gesloten jeugdzorg van 15-jarige vanwege ’inhumane situatie’
* In de ggz is nauwelijks aandacht voor nicotineverslaving
* Coronapandemie veroorzaakt 25% toename angst en depressie
* Jeugdwet heeft niet gezorgd voor kortere behandelingen of minder antipsychotica
* Verband tussen geestelijk welzijn en gebruik sociale media complex en niet altijd helder
