Een gedicht van Gisele Vranckx
Mijn oude jas past mij niet meer
Hij is te klein en doet me zeer
De knopen hangen half los
Ik voel me net een sloddervos
Ik wil eruit, het lukt nog niet
Gehecht aan al dat oud verdriet
Voel ik de scheuren op mijn huid
Als ik mezelf buitensluit
Mijn oude jas heeft nog wat stof
Maar voelt als een versleten slof
Vertrouwd en mooi toen ik hem kocht
Nu staat hij wellicht op de tocht
Ik wil hem graag nog dragen
Maar zonder al die lagen
Voel ik me bloter dan ik wil
En bovendien is het te kil
Dus trek ik hem maar uit
Ik heb geen dikke huid
Maar zonder deze oude jas
Besef ik werkelijk wie ik was
Een aangepast model
Schietend uit haar vel
Ik lach en spreek mezelf toe
Waarom toch altijd dat gedoe
Ik draag toch wat ik wil
Met nu maar één verschil
Dat ik over mijn schouders smijt
Al wat mij teveel kost aan tijd
Mijn oude jas die is niet meer
Het geeft lucht aan de sfeer
Die ik creëerde toen ik zag
Hoe vreemd ik in de knoop nog lag
(C) Gisele Vranckx
Lees hier eerdere gedichten van Gisele Vranckx
