Een gedicht van Gisele Vranckx
Er is zoiets als rondjes draaien
In een cirkel die niet past
Met je armen blijven zwaaien
Voor de spiegel naast een kast
Er is zoiets als blind kijken
Door een dichtgemetseld raam
Het gevoel te zullen bezwijken
Omdat ik me vreselijk schaam
Er is zoiets als rookgordijnen
Wazig voor mij in de mist
Met de sterren die nog schijnen
Op mijn schip wat is vermist
Er is zoiets als zoekend zijn
Ook al is er geen weg terug
Met een maan die niet verdwijnt
En de zwaarte op mijn rug
Nooit meer is er nog zoiets
Wat mijn lichaam echt laat beven
Want in leegte vind ik niets
Dat mij helpt in dit leven
Fier kijk ik nu weer vooruit
Nu de waarheid is gezegd
Nooit wil ik nog onderuit
Daarvoor is mijn trots te echt
(C) Gisele Vranckx
Lees hier andere gedichten van Gisele Vranckx
-----------------------------------------------------------------------------------------
Vind je dit mooi of interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! GGZ Totaal verschijnt tweemaal per maand en behandelt onderwerpen over alles wat met de ggz te maken heeft, onafhankelijk en niet vooringenomen.
Abonneren kan direct via het inschrijfformulier, opgeven van je mailadres is voldoende. Of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines.
