Nabestaanden krijgen na zelfdoding geen inzage in het calamiteitenrapport van de ggz-instelling. Hierdoor blijven zij vaak met vragen zitten. Dat blijkt uit recent onderzoek van Pointer (KRO-NCRV). Alleen bij hoge uitzondering wordt het rapport met naasten gedeeld.
Dit gold ook voor Marnie (niet haar echte naam). Haar zoon is 19 als hij voor het eerst een psychose krijgt. Hij krijgt ambulante hulp van een ggz-instelling, waar hij medicatie krijgt, maar volgens Marnie wordt hij daar alleen maar depressiever van. “Ik zag hem afglijden”, zegt Marnie tegen Pointer. “Hij is regelmatig opgenomen. De medicatie is uiteindelijk afgebouwd, maar dat ging te snel waardoor hij weer een psychose kreeg.”
Veel vragen
Marnie waarschuwt de hulpverleners meerdere keren dat de psychose van haar zoon erger wordt, maar haar noodkreten vinden geen gehoor. Uiteindelijk krijgt haar zoon een zorgmachtiging en wordt hij opgenomen in de kliniek. Daar pleegt hij na bijna twee jaar suïcide. De ggz-instelling doet een melding bij de inspectie. Dat is in zulke gevallen verplicht volgens de Wet kwaliteit, klachten en geschillen zorg (Wkkgz). Marnie mag het eindrapport echter niet inzien. De ggz-instelling laat Pointer weten dat ‘nabestaanden na afronding van het onderzoek worden geïnformeerd over de conclusies en verbetermaatregelen.’ Voor Marnie is dat onvoldoende. “Zo blijf ik met veel vragen zitten.”
Geen luxe
Inmiddels ligt er in de Tweede Kamer een wetsvoorstel om de Wkkgz aan te passen. In het wetsvoorstel staat dat er meer openheid over calamiteiten moet komen. “Voor nabestaanden is openheid geen luxe; het helpt hen als ze begrijpen wat er is gebeurd met hun kind, partner, broer, zus of ouder”, stelt Ypsilondirecteur Bert Stavenuiter. “Hoe minder nabestaanden weten, hoe meer ze bovendien het idee hebben dat er dingen mis zijn gegaan en op zoek gaan naar een schuldige.” Meer openheid helpt dat te voorkomen en maakt het mogelijk om elkaar te blijven vinden, stelt hij. “Zelfdoding is per definitie heel eenzaam en verdrietig – voor de persoon zelf, maar ook voor de familie en voor de hulpverleners. Juist daarom is het belangrijk dat nabestaanden en hulpverleners elkaar niet buitensluiten, maar elkaar opzoeken, zodat er ruimte ontstaat om samen te rouwen.”
Bron: Ypsilon
-----------------------------------------------------------------------------------------
Vind je dit interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! GGZ Totaal verschijnt tweemaal per maand en behandelt onderwerpen over alles wat met de ggz te maken heeft, onafhankelijk en niet vooringenomen.
Abonneren kan direct via het inschrijfformulier, opgeven van je mailadres is voldoende. Of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines.
