”Van bijna alle medicijnen die de afgelopen dertig jaar zijn ontwikkeld, zijn de schadelijke effecten niet goed bekend”. Dat stelt de Britse hoogleraar psychiatrie David Healy in Trouw, in reactie op de ophef in Nederland over pijnstiller oxycodon en het antidepressivum seroxat.
Healy was betrokken bij onderzoek naar seroxat en vergelijkbare medicijnen, en staat bekend als fel criticus van de geneesmiddelenindustrie. “De informatie over medicijnen in wetenschappelijke artikelen vormt op dit moment het grootste pakket aan nepnieuws van de wereld”, stelt Healy. Woensdag spreekt hij op de Universiteit van Maastricht.
Hoeveel medicijnen doen meer kwaad dan goed, denkt u?
Volgens Healy is elk geneesmiddel in essentie schadelijk. Je moet de problemen die iemand heeft dan ook afwegen tegen de problemen die het medicijn waarschijnlijk zal veroorzaken. Een geneesmiddel bestaat daarom uit twee dingen. Eén is de combinatie van chemische stofjes, en twee is de informatie die bij dat medicijn geleverd wordt. Als je risico gaat lopen door een medicijn te slikken, moet je weten hoe groot dat risico is.
“De golf van medicijnen die in de jaren veertig en vijftig op de markt kwam redde levens, dat staat als een paal boven water. Het klinische onderzoek kwam toen van artsen die het middel voorschreven, en zelf zagen wat het effect van een middel was. Daarna kwamen er steeds meer klinische tests in opdracht van de farmaceutische industrie. Artsen gingen vertrouwen op die informatie. Een groot deel van de recente medicijnen doet waarschijnlijk meer kwaad dan goed, maar we weten het niet.”
U onderzocht het onderzoek naar seroxat. Wat was daar mis?
“Wij kregen toegang tot de data van één van de tests uit de jaren negentig, study 329. Op basis van dat onderzoek concludeerde men dat dat medicijn goed werkte bij jongeren. Uit onze analyse van de ruwe data bleek dat het middel niet goed werkte, en dat een grote groep zelfs suïcidaal werd. Wat hier gebeurd is, gebeurt bij praktisch elk gepatenteerd medicijn. Alleen de gegevens die aantonen dat het medicijn werkt, of die zo kunnen worden bewerkt dat ze dat aantonen, worden gepubliceerd. Aanwijzingen dat een geneesmiddel niet werkt of zelfs gevaarlijk is, worden verzwegen.”
Hoe kan dat?
“Bij praktisch alle klinische experimenten die sinds de jaren tachtig in de wetenschappelijke bladen gepubliceerd zijn, ontbreken de data waarop het artikel wordt gebaseerd. De officiële auteurs hebben die data niet gezien. Achter hen gaat een ghostwriter schuil bij een bedrijf dat medische artikelen levert, dat betaald wordt door de farmaceut. Ook die ghostwriter heeft de ruwe data niet gezien. Een ander bedrijf, dat klinische testen uitvoert, levert een overzicht van een deel van de data. Dat bedrijf weet welke resultaten de farmaceut nodig heeft.”
Bron en voor het hele artikel: Trouw / Marten van de Wier
Lees ook:
Nuance over antidepressiva is niet sexy.
Nog veel misverstanden over gebruik antidepressiva
Producent antidepressiva opnieuw voor rechter
Vind je dit interessant? Misschien is een abonnement op de gratis nieuwsbrief dan iets voor jou! Abonneren kan direct via het inschrijffomulier, of kijk eerst naar de artikelen in de vorige magazines
