Een gedicht van Gisele Vranckx
Door het raam van het ziekenhuis
zie ik de toppen van de wuivende bomen
Ik zie gezichten door de takken
die meedeinen op de wind
Even laat ik mijn gedachten varen
als ik happend mijn weg zoek
verborgen achter een gezichtsmasker
alleen en verlaten in isolatie
Ik droom van goede tijden
dat alles ooit weer terug komt
zoals ik huppelen kon
de lucht in mij opnam
als iets normaals en ongedwongen
vrij en speels en onbekommerd
dat gevoel is niet verdrongen
door de hoop die mij steeds vindt
Gisele Vranckx
